...

Dusunup durmak bu yaşam yoğunluğunda neden diye... Hani 2 sene önce sevgili Aslı'nın beni ilk tanıdığı yerde, Ayasofya'nın bahçesinde dediği gibi "Neden diye sorma artık!" "İnsanlar sadece öyle istedikleri için öyle yaparlar, hiç bir nedeni yoktur aslında..." İşte bir nedeni de yok demek ki aslında bunca acının, bunca çilenin... "Cuma-cumartesi akşamı dışarı çıkmak ne ki"- ertesi gün bir sürü insana yardım etmeye, çare olmaya çalışmak varken... Gerçekten nedir ki tüm insanca istekler, hırslar, sevgililer... Hani bu yaralar geçerdi, hani kan dururdu artık... Orada çocuklar ölürken, insanlar evsiz kalırken durur mu bu kan, diner mi acı? Ne zaman biz bir şeyler yapacağız? Ne zaman harekete geçeceğiz? Bir ömür heba oluyor... Daha çok çalışmalıyım-daha çok çalışmalıyız, daha çok çare olmalıyım-daha çok çare olmalıyız... Şimdi ne yapabilirim-z!